VRC : Home / Myszos / Leczninca dla szczurków / Choroby szczurów
|
Choroby szczurów |
Poniżej zamieściłem opisy najpopularniejszych szczurzych chorób. Z niektórymi z chorób zetknęliśmy się osobiście, informacje o innych pochodzą od życzliwych miłośników szczurków. Celem tej publikacji jest pomoc "szczurkolubom" w szybkim reagowaniu na często nie dostrzegane objawy. Nigdy nie pozostawiaj chorego zwierzaka bez pomocy. Nie licz na to, że "samo przejdzie"!
Proszę wybaczyć brak profesjonalizmu w tekstach - jestem tylko informatykiem. Liczę w tym zakresie na pomoc fachowców.
Świerzb
Świerzb to dość popularna u szczurów choroba pasożytnicza wywołana przez świerzbowca, powodująca silne swędzenie skóry. Szczur drapiąc się rani sobie skórę i powoduje miejscowe wyłysienia. Otwarte rany stanowią potencjalne niebezpieczeństwo wtórnego zakażenia. Poprawnie rozpoznany świerzb jest łatwo uleczalny np. poprzez stosowanie maści.
Jaki jest sposób zdiagnozowania świerzbu? Metoda jest stosunkowo prosta: należy zbadać zeskrobiny skóry. Weterynarz powinien wystawić skierowanie do specjalnej przychodni, gdzie przy pomocy skalpela pobiera się fragmenty skóry i bada pod mikroskopem. Nie jest to przyjemne dla nikogo ale co robić? Skuteczne wyleczenie możliwe jest dzięki zwykłej maści przeciwko świerzbowcowi przeznaczonej dla ludzi. Oczywiście pewnym problemem jest zabezpieczenie przed zjedzeniem maści przez zwierzaka, która na szczęście nie była zbyt smaczna (można dodać jeszcze coś gorzkiego ale nie drażniącego).
Pojawia się pytanie skąd u hodowanego, żyjącego w izolacji szczura może pojawić się świerzb? Świerzb oprócz swej głównej drogi zakażenia przez bezpośredni kontakt roznosi się pośrednio. Typowym źródłem zakażenia świerzbowcem jest ściółka - trociny, którymi wyściełamy klatkę. Trociny pochodzą często ze stolarni, w których przebywają dzikie szczury i mogą stać się przyczyną zakażenia. Jednym ze sposobów odkażenia ściółki jest jej wygrzanie w piekarniku.
Czy szczurzy świerzb jest groźny dla człowieka? W zasadzie świerzbowiec jest dostosowany do swego żywiciela i nie należy raczej obawiać się zarażenia świerzbem od szczura.
Nowotwory
U starszych zwierząt pojawiają się często różnorakie guzy w tkance podskórnej. Do tej pory sądziliśmy, że to z całą pewnością groźne zmiany nowotworowe. Bardzo często lekarze weterynarii bez wykonania punkcji sugerują w takich przypadkach konieczność "uśpienia" zwierzęcia aby zapobiec cierpieniom. Pomijając stronę moralną usypiania zwierząt okazuje się, że wiele z nich pozbawiono życia bez potrzeby. Często narośla te są zwykłymi tłuszczakami, niezłośliwymi nowotworami. Tłuszczak pozostawiony przez dłuższy czas przerasta otaczające tkanki i może być trudny do usunięcia.
Tak więc należy uważnie obserwować zwierzę i w wypadku jakichkolwiek podejrzeń o guzy należy zgłosić się do weterynarza.
Informacja na podstawie listu Anety Makowskiej z Gdyni.
Leptospiroza
Leptospiroza jest to choroba wywołana przez leptospiry - krętki z rodzaju leptospira. Leptospiry zwykle normalnie żyją w organizmach szczurów ale aktywują się przy jego obniżonej odporności. Tak więc leptospiroza może się ujawnić nawet po przeziębieniu.
Typowym objawem jest pojawianie się krwawej wydzieliny na nosie zwierzaka. Już na takim etapie zwierzak powinien zostać zawieziony do weterynarza aby przeciwdziałać rozwojowi choroby. W zaawansowanej lepospirozie pojawia się osłabienie i obniżona temperatura ciała (poniżej 38 stopni Celsjusza).
Podobno panaceum na leptospiry jest penicylina ale dla szczurów jest zabójcza. Jest to jeszcze jeden dowód na to, wiarygodność doświadczeń prowadzonych na zwierzętach jest, lekko powiedziawszy, umiarkowana. Podawanie leków typu gentamycyna czy chloramfenicol wraz z witaminami zabezpiecza zaatakowany organizm przed nowymi infekcjami.
Niestety leptospiroza jest groźna dla człowieka. Zakażenie może nastąpić poprzez kontakt z moczem, śluzówkami lub uszkodzoną skórą zwierząt - nosicieli. Należy bezwzględnie przestrzegać higieny m.in. myjąc ręce po kontakcie z chorym szczurkiem.
Grzybice
Grzybice są to choroby wywołane miejscowym lub ogólnym zakażeniem grzybami chorobotwórczymi.
Grzyby zwykle przenikają do organizmu przez skórę (skaleczenia, otarcia), drogi oddechowe, przewód pokarmowy i drogi rodne.
Źródłem zakażenia może być chory człowiek, zwierzę, lub przedmioty z otoczenia chorego.
Leczenie grzybic jest miejscowe i ogólne. Zazwyczaj trwa długo (nawet kilka miesięcy). W wielu przypadkach stosuje się oba te sposoby równolegle. Leczenie miejscowe polega na poddawaniu chorych obszarów działaniu leku, mogącego występować w postaci proszku do rozpuszczania (np. szampon), maści, lub mogącego mieć różne postaci roztworu (smarowanie, pędzlowanie, spryskiwanie). Leczenie ogólne polega na podawaniu choremu specjalnych antybiotyków, wąsko ukierunkowanych na konkretne mikroorganizmy wywołujące chorobę, lub o szerokich spektrach działania.
Aby mieć pewność z jakim rodzajem choroby mamy do czynienia i jaki sposób leczenia będzie najkorzystniejszy dla chorego, przed podjęciem leczenia należy wykonać badania mikrobiologiczne (mikroskopowe badanie zeskrobin z miejsc chorych, badania wyhodowanych w posiewach koloni mikroorganizmów, obecnych w zeskrobinach). W praktyce wielu lekarzy stykając się u chorego z tzw. "podręcznikowymi objawami choroby", rezygnuje z przeprowadzenia takich badań i podejmuje leczenie lekami nowej generacji o szerokich spektrach działania.
Informacja na podstawie nadesłanego przez Andrzeja Żórawskiego opracowania . Dla osób, które są zainteresowane szczegółami dostępny jest również oryginał opracowania.
Andrzej nadesłał również bardzo wartościowy opis historii choroby Miszy.
Mykoplazmoza
Choroba występuje tak często, że większość szczurów jest nią zaatakowana. Najczęstszymi objawami są: “sapka” i katar, ale jeśli infekcja jest zaawansowana - może być przyczyną zaburzeń w oddychaniu. Mykoplazmoza jest bardzo zaraźliwa (ale tylko od szczura do szczura - nie od szczura do człowieka !). szerzy się przez bezpośredni kontakt, drogą kropelkową i przez kontakt szczura niezarażonego nią z przedmiotami z otoczenia chorego szczura. Objawy mogą nasilać się w atmosferze dymu tytoniowego, zapachu amoniaku z nieczyszczonych klatek i przy niedoborach witaminy A i E. Mykoplazmoza powoduje powstawanie wykwitów w postaci bąbli na powierzchni płuc. To może powodować podatność na infekcje a w ich wyniku ropnie i ropniaki płuc.
U samiczek mykoplazmoza atakuje też drogi rodne, powodując ropniaki macicy. Zarażony mykoplazmozą szczur - poza kichaniem - zachowuje się normalnie. Nie traci apetytu i z wyglądu wydaje się być zdrowy aż do czasu zaawansowanego rozwoju choroby. Leczenie jest trudne i nie przynosi stuprocentowych efektów. Wielu lekarzy stosuje antybiotyki takie jak Tetracyklina, Doxycyklina, Erytromycyna, Sefril, (wraz z Lakcidem, który ma odnawiać pożądaną florę bakteryjną układu pokarmowego wyniszczaną przez antybiotyki) stosowane też w leczeniu ludzi. Istnieją jednak leki weterynaryjne, takie jak Baytril czy Tylosin, o których wielu hodowców szczurów mówi, że pozwalają uzyskać bardzo dużą poprawę, a w przypadku Tylosinu - że jeśli będzie stosowany przed 10 miesiącem życia szczura i potem podawany w pewnych odstępach czasu - pozwoli chorobę całkowicie wyeliminować. Należy jednak zasięgnąć w tej sprawie porady lekarza weterynarii.
Informacja na podstawie opracowania nadesłanego przez Andrzeja Żórawskiego. Dostępne są także szersze informacje o mykoplazmozie.
TOP
Komentarze?
mailto:irek@iname.com
